Ik weet niet zo goed hoe ik het noemen moet..

Tijd tikt maar door…

De afgelopen weken zijn alweer zo snel gegaan. Nou, als ik eerlijk ben niet alleen de afgelopen weken, maar ook de afgelopen 2 jaar. 2 jaar geleden zat ik in mijn eindexamen jaar, 5 Havo om precies te zijn en danste ik bij Dansacademie Lucia Marthas. Ik was druk, volgens sommige misschien wel iets te druk bezig met van alles. Maar met voornamelijk een droom. Een grote droom. Ik danste bij de vooropleiding van DE bekende dansschool Lucia Marthas en ik had het naar mijn zin. Ik danste daar 16 uur per week (vrijdagavond en zaterdag de hele dag) en kwam altijd met een super vrolijk gezicht weer naar buiten. Wat genoot ik elke keer, elke minuut weer als ik in de danszaal stond en in de spiegel naar mezelf keek. Sommige lessen hebben veel voor mij betekend, terwijl ik dit type denk ik meteen aan een les van Shaggy, ergens in Januari ofzo als ik het goed heb. Mijn hamstring was al gescheurd en ik probeerde nog steeds zoveel mogelijk mee te doen met alle lessen. Maar bij deze les brak ik. Ergens brak ik in duizenden stukjes, ik wist dat mijn droom voorbij was en dat ik het ergens moest opgegeven. Maar opgeven kende ik niet en ik was er heilig van overtuigd dat ik door kon gaan. Maar het tegendeel bewees zich helaas. Nog in die zelfde maand voelde ik eigenlijk dat het alles behalve okee ging met mijn hamstring en dat ik eigenlijk echt rustig aan moest doen. Maar dat deed ik niet. Ik heb alle audities die ik wilde gedaan en achteraf kan ik eerlijk zeggen dat ik daar lichamelijk spijt van heb. Natuurlijk ben ik blij dat ik het heb gedaan, want dat voelt toch ergens als een overwinning voor mijzelf. Maar lichamelijk ben ik er kapot van, maar dan ook letterlijk. Gelukkig schrijf ik dit als alles goed gaat met mijn hamstring, dus kan ik zeggen dat het nu veel beter gaat, maar op dat moment en de 1,5 jaar daarna ben ik er kapot van geweest.

Gelukkig heb ik wel mijn eindpresentatie nog kunnen dansen, wel met heel veel pijn, tranen en moeite, maar toch deed ik het. Ik stond er. Ondanks de erge pijn heb ik toch mijn straalmomentje kunnen pakken. En wat was en ben ik hier blij mee.

Overwinning

Nu is het natuurlijk wel zo dat ik naar een andere droom aan het toe werken ben. Ik studeer namelijk nu al bijna 8 maanden aan de Hotel Management School in het verre Maastricht. En ik word hier opgeleid tot General Manager. Dus ik moet een nieuwe droom voor ogen nemen, waar ik later waarschijnlijk heel erg veel mee kan doen.

Wat ik wil zeggen..

Ik schrijf dit artikel eigenlijk naar aanleiding van een heel erg leuk filmpje dat ik laatst ben tegengekomen en waar ik echt ontzettend TROTS op ben. Het is een dansfilmpje van mijn dansperiode op de vooropleiding van maar liefst al weer 2 jaar geleden. Elke keer als ik het kijk, dan krijg ik kippenvel. Maar ik vind het zo ontzettend gaaf om dit met jullie te delen. Dus bij deze πŸ™‚

Tot slot.

Tot slot wil ik zeggen dat ik er elke dag nog aan denk om weer te dansen en hoe mijn leven er nu uit zou zien als ik mijn hamstring niet gescheurd had. Maar aan de andere kant denk ik: Het had allemaal zo moeten zijn. Anders was ik nooit hier op school aangenomen en dat is toch ook wel een hele overwinning hoor πŸ™‚

Liefs Ariadne

Advertenties

Een gedachte over “Ik weet niet zo goed hoe ik het noemen moet..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s